عاشقانه های من

پیش چشمات گله کردم

گله از روز جدایی

بی خیال همه رفتی

بی خیال آشنایی

من فریب تورو خوردم

من فریب نازوحرفات

چون گلی پﮋمرده موندم

نیمه جون میون دستات

توشکستی این غرورو

توحروم کردی جوونی

من چه ساده باورم شد

که می خوای بامن بمونی

کارتو شکستن دل

کارمن گریه وزاری

چه جوری باید بسازم

من ودرد بی قراری

آخرش آه دل من

میکشه تورو به آتیش

دل من گناه نکرده

توگرفتی ,تو به بازیش

ای عاشق هم خونه

بس کن دیگه بهونه

اگه یه روز نباشی

میشم مثل دیوونه

دیوونه تر ازمن مگه

میشه یروز پیداکنی

باورندارم توکسی

مانندمن شیداکنی

دستم بگیرای همنفس

دربندزلفت مانده ام

من شعر ناب عشقی

درچشم نازت خوانده ام

گل هدیه کن

جان می دهم

هر آنچه خو اهی دررهت

من سر به فرمان میدهم

تا کی خدا بی خو ۥبوۇم

                           بی روز  وبی افتو بوۇم

                                                      بی تو چزاتی نو بوۇم

تا کی دماش و دو  بوۇم

                        تو روز گیچ شو بوۇم

                                                   سی چه  نویمو یار مو؟

تو چه غمش افتادمه

                        ری دل خرنگش نادمه

                                                  بی فویده سیش ویسادمه

دل ودل او دادمه

                     نی داد وپاک بیدادمه

                                              سی چه نویمو یار مو؟

شو روز ه گروه(گریه)کارمو

                         بّنی (بار)فراقش بارمو

                                                     خین جیگر افطار مو

                         سی چه نویمو یار مو؟

با سلام خدمت شما دوستای گرامی شعر بالا اثر دوست ارجمندم شاعر  پر آوازه دشتستان

جناب آقای احمد مرادی است.امیدوارم مورد پسند شما واقع بشود. دوست شما رضا

ظلم ستم گشته فراوان به دهر

یار نمایان تو بشو یک نظر

خلق فرو رفته در عصیان ببین

مهدی فرود آر,قدم بر زمین

عشق تو جان همگان سوخته

جمعه شبان پیکرم افروخته

تا بدرآیی ,همه جا گل کنی

دشت پراز سوسن و سنبل کنی

ای تو تجلی نبوت بیا

مظهر ایمان و شجاعت بیا

رفتی واز غیبت تو پرپریم

شیفته ی مثنوی  حیدریم

خالق دادار نگهدار توست

حضرت عباس علمدار توست

زود بیا ,تیغ بکش,جان ببر

سایه ی ظلم از سر خوبان ببر

گوهری و مشتریت عالم است

شیفته روی مه ات آدم است

توزازل وعده جان بوده ای

روی لب ودر دل وجان بوده ای

چشم دل از غیر تو ما بسته ایم

جان دلم زود بیا خسته ایم

گرتو نیایی دل ما خون شود

چون شود و چون شود وچون شود

پیر شدیم ,خسته شدیم,بی کسیم

کی به تو مولا به خدا می رسیم

جمعه همه ندبه کنان سوختیم

وه ,چه نگاها به رهت دوختیم

دویدم و دویدم

یه باغ گل را دیدم

ازتوی باغ گلها

بوی تورا شنیدم

اونجا نسیم ردمی شد

همراه   قاصدکها

رنگا نشسته بودند

 روبال شاپرکها

یه برکه دیدم از دور

توسایه ی درختا

چندتا قناری دیدم

رفتن بالای ابرا

رقص گلا را دیدم

می رقصیدند با نسیم

با هم دیگه می گفتند

یا رحمان ویا رحیم

اونا خدا دوست دارند

بیشتر زما آدما

از بدی دور دورند

ازهرچی زشتی رها

هرگل دیدم یه رنگ داشت

هرپرنده یه آهنگ

تمومشون دوست بودند

با آب وخاک وباسنگ

گل از تو خاک رویید ه

آب از میون سنگا

خدا چقدر بزرگه

که آفریده رنگا

اون گلایی که دیدم

انگار بودن  شقایق

نشون به اون نشونی

رویید رو خاک عاشق

عاشق تر از اونا من

هیچ کسی رو ندیدم

یه شب تو خوابم دیدم

همراهشون  پریدم

اونا فرشته بودند

یا شایدم پرنده

واسه همینه گفتند

هستند همیشه زنده

یک مرتبه از تو باغ

صدایی رو شنیدم

زودی چرخیدم به پشت

همه طرف پاییدم

اون صدا که شنیدم

واسم چه آشنا بود

صدای اون مردی که

همیشه با خدا بود

آروم اومد سوی من

یه حاله ای باهاش بود

میشنا سمش خدایا

فداش بشم داداش بود

زودی بغل کرد منو

بوسیدمش هزار بار

بازم دلم خواست کنم

اون بوسه ها رو تکرار

سراغ دخترش  رو

گرفت زمن داداشم

ازمن می خواست که دیگه

دلواپسش   نباشم

گفتم داداش  نازم

بیا بریم خونمون

از پسرت نگفتم

یه پا شده پهلون

یهو داداش بغضی کرد

گفت که مامان چه جوره

خیلی مواضبش باش

مامان یه پاچه نوره

خیلی دلم گرفتش

وقتی داداش دور می شد

اما خودش می خندید

چون وارد نور می شد

داداش من شهید بود

همیشه زنده هستش

فرشته ها دستشون

داده بودند به دستش

وقتی داداش من رفت

از توی خواب پریدم

احساس خوبی داشتم

چون که داداش ودیدم.

نزد من آمد که ویرانم کند

دست بسته سوی زندانم کند

در برم آمد که آزارم دهد

همچو کالایی به بازارم دهد

باز می خواهد که شیدایش شوم

از نهانم رسته پیدایش شوم

یار شه باشد من آبادش شوم

خون دل نوشم و فرهادش شوم

ای خدا درمانده ام کاری بکن

این تن فرسوده را یاری بکن

من نه آن ابرم که گریانش شوم

یا که بادی شرطه فرمانش شوم

کی نجاتم می دهی از شر او

از بیابان،از کویر و بٌر او

من نمی خواهم که مهمانم شود

دشنه ای هر روزه در جانم شود

این دل سرگشته از دامش رهید

باز آمد دام و بر پایش جهید

حقه ها رو کرد تا خامش کند

زهر را رندانه در جامش کند

دل نهالی ترد و خام و کوچک است

در میان باد و بوران کودک است

دل اگر اندیشه ناید در کنار

میوه های تلخ را آرد به بار

ای خوشا در نزد یاری زیستن

بی غم و بی دلفگاری زیستن

در حریم زندگی آموختن

درد عشق و از شرارش سوختن

عشق را در جان خود اندوختن

آتشی از جان عشق افروحتن

سالهای خام بودن بگذرد

روزهای کام سودن بگذرد

اشتباه را می شود یکبار کرد

سخره است اما اگر تکرار کرد

کسی امشب سراغ این دل تنها نمی آید

                                         نمی دانم چرا چشمی بسوی ما نمی آید

دوباره دفتراست وخلوت و فانوس وتنهایی

                                        وغیرازشعراشک از دیده ی تنها نمی آید

گرفتارم ,قفس آلوده ام ,دلتنگ ودلتنگم

                                       رهایی نیست چون صیاد بی پروا نمی آید

رسیده جان به لب در حسرت دیدارچشمانش

                                       نمی دانم که اومی آید امشب یا نمی آید

چراغ هستی ام درخانه ی غم می زند سو سو

                                          غروب آخرینم آمد واما نمی آید

تمام زندگی زیباست اما هر چه من دیدم

                                     به غیرازروی او در چشم من زیبا نمی آید

بگو با یار امشب,ای غزل در نقطه پایان

                                    که آن آرامش ناب دلم آیا نمی آید

شعر از من نیست

دوباره دلتنگ شدم

دلتنگ نامه های تو

این دفعه از تن می کنم

قلب ومی دم برای تو

بیا واین بار بنویس

یه نامه از خودت برام

داخل نامت بنویس

دلتنگ شدی واسه صدام

توی نامه های آخر

بغضتو واسم کشیدی

گفته بودی از من ودل

حتی یک خوبی ندیدی

می خوام صادقانه این بار

یه چیزی بگم, می د ونی

توی آسمون قلبم

تا همیشه کهکشونی

عشق درچشم توخشکید

خاطرم ازهمه رنجید

وای از دست تووعشق

شد ه ام این همه تردید

من ضلال ,آینه بودم

وای اکنون پردودم

چون گناهم همه این

آری, محتاج توبودم

گناه من به من بگین

شماهاای مردم چیه

بیشترش روخوب می دونم

دوست داشتن زیادیه

دارم میشم آب مث شمع

نبودی پروانه عزیز

صبح شدومن تموم شدم

این قدر تو آبروم نریز

غروب واست طلاییه

کارمنم گداییه

آخراین راه می دونم

قسمت من جداییه

بارفتنت خیال نکن

آروم می گیره این دلم

یه جورایی عجین شده

عشق تو با آب وگلم

reza

بسم الله الرحمن الرحیم

یافاطمه الزهراء یابنت محمدیاقرة

عین الرسول یاسید تنا ومولاتنا انا توجهنا

واستشفعنا وتوسلنا بک الی الله وقدمناک

بین یدی حاجاتنا یا وجیهته عندالله

اشفعی لنا عندالله.

سالروز شهادت جانسوز بهانه آفرینش,بانوی بزرگ عالم تشیع

را خدمت آقا امام زمان وهمه هموطنان عزیزم تسلیت عرض

می نمایم .

التماس دعا

روبروم یه باغ زیبا

توی دستام گل امید

                                         میشکنه ساقه ی من رو

                                        باد  لحظه های تردید

رو شونم, بنفشه خوابه

روی سینم, مونده پونه

                                       حسرت از چشام میباره

                                       واسه یک خواب شبونه

شعر آزاد(درمدح امام علی (ع)

ای علی ای عشق تودردل نهان

ای علی ای مهر تودرما عیان

ای که ما رادرجهان توسروری

دردل گم گشته ام تورهبری

یا علی

ای که گوید یگ جهان تسبیه تو

ای که بالدیک جهان بر دین تو

دست ماگیر که مابیچاره ایم

بی کس وبی آشیان آواره ایم

در جهان هر کس که شد پرهیزگار

دروجودش از تو بوده بی قرار

ای علی آرام دلهامان تویی

ای علی پایان غمهامان تویی

ای علی ای صاحب آرامشم

باوجود عشق تو من سر خوشم

یا علی ,مولا علی ,جانم علی

یا علی ای جان جانانم علی

همیشه از نگاهت

می شکفد نگاهم

                              بدون تو پریشون

                              خسته وچشم براهم

ازوقتی رفته ای تو

حس منم خزونیست

                             خیال نکن جوونم

                             اسمش فقط جوونیست

چه لحظه های خوبی

هرآنچه با تو سر شد

                            از حس  عاشقیمون

                           ستاره با خبر شد

دخترآرزوهام

بانوی شهرآفتاب

                          ببین دلم بدونت

                          چگونه گشته بی تاب

مثل ستاره ای تو

یا یه خیال آبی

                        مثل شمیم یاسی

                        وقتی که غرق خوابی

                 تقدیم به همه شما خوبان که منو فراموش نمی کنید.

                                              Reza nazari

روی بال احساسم

                     پرگشوده ای آری

                                      بی سبب نبود امشب

                                                             اشک من شده جاری

موج زلف مشکﻴنت

                       دردلم طﻨﻴن انداخت

                                              بعدچند صباحی باز

                                                  اﻴن دلم خودش راباخت

باز شرم چشمانم

                   درسکوت تنهاﻴﻯ

                                      زﻴر لب به خو گفتم

                                                  عاقبت تو می آﻴﻯ